شعر نو

سلام به همه دوستان با یک مثنوی به روزم :

امشب از حادثه عشق پر از نفرینم

از صدا دار ترین قصه غم از دینم

آمدم باز به پرواز دلم خو کردم

با غم انگیز ترین راز دلم خو کردم

امشب از راز دلم با خبری می دانم

تو هم از حادثه ی چشم، تری می دانم

آسمان باز مرا سمت زمین می بارد

لای هر بوته ی وحشی به یقین می بارد

امشب از سبزترین نور فضا می رویم

لای دیوار ، هوا ، راه ، رها می رویم

ما در آن زشت ترین روز که جنگل بودیم

چنگ آن بی سر و پاها همه انگل بودیم

آی نیرنگ کسی بود که ما در رفتیم

فکرشان ، بد هوسی بود که ما در رفتیم

من بهار دل خود را و خدا را دیدم

اشک شوق دل دیوانه ، رها را دیدم

بعد از آن در تب تنها به سلامت رد شد

گاه با شادی و گاهی به ملامت رد شد

آن قدر زخم زبان در تنمان رخنه نمود

تا که از خون جگر خوردمان عشق سرود:

این گناهی که به پای دل هم می بندیم

عاقبت ننگ برای دل هم می بندیم !

تا زمانی که در اندیشه پستت بودم

نردبانت شدم و آلت دستت بودم

بذر احساس دلم را به تنت پاشیدم

سیب های بدنت را به هوس می چیدم

امشب از داغ دلم شعله آبی دارم

شعله از تنگ نفس های خرابی دارم

آخرین بار لبت را به لبم تر کردی

و کنارم بغلت را چه شناور کردی!!

آخرین بار به آغوش دلم افتادی

آخرین بار فقط دست تکان می دادی

رخنه در دین خود از بیم خیالت کردم

شعر پیراسته تقدیم خیالت کردم

امشب از خون جگر خوردن من حرفی نیست

این زمستان سیاه است ولی برفی نیست

مثنوی گفتن من بود چه کاری امشب؟

سرنوشت دل من بود بهاری امشب؟!

این سخن ها همه در آینه با عکسم بود

این زمین خوردن آیینه و یا عکسم بود؟!

- کاش کاغذ قلمم طاقت گفتن را داشت

طاقتش بود اگر جرات گفتن را داشت

این شکستن که مرا پای خودش می بندد

بی سبب پای مرا لای خودش می بندد

هر چه در آینه گفتم دهنت پرحرف است

او به من کرد اشاره بدنت ... پر حرف است

مثنوی! قصد تمامی شدنت را دارم

از غم انگیزترین قصه غم بیزارم

هر چه در آینه گفتم تو... لبت را نشنید

این رعیت هم از این شعبده بازی خندید

+ نوشته شده در سه شنبه دهم شهریور 1388ساعت 18:31 توسط علی اکبر جعفر زاده |

بعد از مدت ها مشغله کاری بالاخره به روز شدم.

گریه نمی کنم پدر!

این باران از آسمان دیگری است

با چشمان تمام یتیمانت

می نویسم

و می دانم

"ماه" در نیمه خرداد تو گر گرفته است

و هنوز بر پنجره های غبار گرفته مان می باری

همیشه

در حاشیه های جنگ

گل های بنفش و صورتی است

که بعد از بمباران

دستمالت، کنارشان خیس می شود

من پدرانی دیده ام

که چکمه می پوشند هنوز

با پاهایی که دروغ اند

و از حاشیه های جنگ آمده اند !!

لبنان هنوز

از اندیشه های توست

که چون هنه نای^* همیشه سبز

ایستاده است

و ایستادگی اش

چون عبادتی است

که در انزوای مسجد نیست

اما پدر نمی دانم

چرا بهار غایبمان نمی آید

و این مترسک های پیر نمی میرند !

و چرا اینجا

تمام اتفاق ها گل سرخ می شوند!؟

اینجا

پر از کاوه های پیری است

که فقط خمیازه می کشند

و فریدون هایی

که اسب هاشان را نمی تازند

و ما را نیز سوار الاکلنگی هایی کرده اند

که زورمان حتی

به جیب های کوچکشان هم نمی رسد!!!

گریه نمی کنم پدر!

این باران از آسمان دیگری است

هنه نا : نام درختچه ایست ، آلبالوی کوهی که دارای چوب مقاوم است و در دامنه های صعب العبور البرز می روید از این رو همیشه تنهاست و برای چوپانان آن منطقه بسیار مقدس می باشد.

......................................................................................................................................

سلام به همه دوستانی که همیشه لطفشان شامل حال ما بوده و هست. در انتهای این پست شعر یکی از دوستان خوب همشهری ام جناب آقای ناصر الله وردی زاده را می گذارم. امیدوارم با نظرات سازنده و ارزشمندتون دست این شاعر را گرفته و در این مسیر راهنمایش باشید.

هفت عمر

نه نه ، هفت سال

نه .....نه ، هفت ماه

اه .... نه ، هفت روز

به هر حال گذشته

از عمر عمر عمر ..... عمر ، چشم به راهی

و هنوز فقط ....

اصلا همان بهتر که بگذرد

از گذر ناتمام همیشه بدت می آمد

" هر کی از جلو این خروس نر رد شه

تند نه ، تا آخرش یواش یواش رد شه

اول می شه وگرنه گرگه"

هنوز صدایت در خاطرم موج می زند

ناز شست خروستان

یادگارش را دارم

نمی دانم ... نمی دانم چرا خوب نمی شود

اصلا همان بهتر که خوب نشود ،درست مثل خودت ، بد

و من بدخواه ترین آدم دنیا بودم

آنقدر که ....

" اونقد نجووشون آقای روشنفکر !!

انگشتاتو خون کردی "

" این واسه کی روشنه ؟ حواست بهش نیس لا اقل خاموشش کن"

" باشه الان خاموشش می کنم"

آنقدر که

با خنده ات می مردم

با حرفت زدنت زنده می شدم

با راه رفتنت معاشقه می کردم

آنقدر که

وقتی شاد بودی و کودکانه می رقصیدی

فقط دوست داشتم فرار کنم

با تمام سرعت فرار کنم

در حالی که می خندم با کتانی های خیس رودخانه با تمام سرعت فرار کنم

آنقدر که

" موضوع چیه؟ "

" ها چی ... کدوم موضوع ؟ "

" موضوع برفک ،که یه ساعته پاش نشستی "

" می گم عاشقی، نگو نه "

" هه ..... عاشق ، مگه بچه شدم مامان "

شدم ... بودم .... هستم

آنقدر که

وقتی بعد از سه روز آزگار دوری

وقتی نیامده گفتی:

" تو هنوز گرگی، باید منو بگیری، اما من که بالام "

وقتی سینه نثار لگد الاغتان کردم

وقتی جیغ کشیدی

وقتی هیچ کس حتی خودت نفهمیدی چطور پیاده شدی

وقتی با چشم های گریان گیرت انداختم و گریه می کردم و می خندیدم

وقتی چشم هایت را ترش کردی و گفتی:

" آقا حساب نیس تو هنوز گرگی وگرنه باهات قهرم "

وقتی به بهانه ی این که گرگم محکم در آغوش گرفته بودمت و دنیا دنیا .... دنیا

.................. دنیا معاشقه می کردم

دوست داشتم

خدا هیچ پلان ديگري براي زندگي ام نداشته باشد

و دوست داشتم

" حواست كجاست ؟ "

" الان خاموشش مي كنم "

" به به، چه حواسي، خاموشش كردم نفهميدي ؟ "

" چرا .... چرا چرا فهميدم "

" پاشو برو زردچوبه بخر "

راستي مطمئني نشدي "

" چي ........... آها "

" من و مثل ببو گلابي ها عاشق شدن، ول كن مامان "

" من پام محكمه، اشتباه نمي كنم"

و دوست داشتم اشتباه مي كردم

تا اين پلان آخر به برداشت صدو .... صدهزار و .... صد ميليون و ....

نه اصلا به برداشت يك عمر مي رسيد

هنوز به آن قطره هاي اشكم مي بالم

هنوز الگوي تمام آب هاي زمين اند

" داري چي مي گي با خودت ، پاشو برو زردچوبه بخر "

" الان مي رم، داشتم اثبات مي كردم، يه قضيه مثلثاتي رو، از يه را ه جديد "

" داشتي چي چي مي كردي ؟ "

" اثبات مي كردم ، يه قضيه مثلثاتي رو ، قضيه حمارو "

" به درد شما نمي خوره "

" خدا خيرت بده فقط دير نكني "

اين همه سال

حالا هفت روز از تجديد نگاهت گذشته

و من تازه تا حدودي گنگ نيستم

من با تمام شعله هايم آمدم و تو فقط نگاه كردي

نه ...... فقط ديدي، با گوشه ي چشم

تو و تقصير .... محال است

لابد من و تقدير مقصر بوديم

اما............. سينه ات هم كم بي گناه نبود

روسري حرير بهانه ي خوبي براي جدايي نيست

كاش

" دارم مي رم زردچوبه بخرم

تو هم به حمارت برس

هر چند مي دونم اينا همش بهونه اس ، كاري نداري ؟ "

" نه مامان فقط وقتي بر مي گردي

درو آروم باز كن

برقا رو خاموش كن

واسه شام صدام نكن

واسه شير صدام نكن

واسه دارو صدام نكن

واسه هيچي صدام نكن

حتي واسه خواب هم صدام نكن"

كاش ... كاش تا هميشه ي دنيا سينه ات كوچك بود

كاش

اصلا

كاش اصلا ....

+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388ساعت 20:45 توسط علی اکبر جعفر زاده |

سلام بر همه ی دوستانی که با نظرات خود همیشه کمک بزرگی به این حقیر نموده و لطفشان همواره شامل حال من بوده است. با تاخیر زیاد و البته شرمندگی زیادتر با یک کار جدید به روز می کنم. امیدوارم که مورد قبول دوستان واقع شود:

هر شب تمام آسمان را

جارو می زنم

تا هیچ روزنه ی کوچکی

شکوه چشم هامان را

نفریبد

و زخم چشم های هیچ آذری

اسفندهای آخرمان را

برای تولد دیگرت در من

به تاخیر نیندازد

بهار !

الان در کجای زمین

آفتاب

خطوط چهره تو را می ساید

و گیسوان به رنگ غروبت

تا کدام نقطه از اندام تو را

فتح کرده است

نمی دانم

آخرین روز ات را

افطار کرده ای

و یا با بوسیدن لبهای دیگری

ماه تخیلی ات طلوع کرده است

مگر نمی دانی؟

من در ابتدای تو می رویم

و نمی دانم باد از کدام طرف می وزد؟!!

مرا مرور کن!

و دوباره مرا مرور کن!!

مضمون پیشانی ام یک صفحه پاک است

و گلی است

که در ابتدای فصلی دیگر

خواهد مرد

بهار !

موهایم چقدر سپید شده باشد ـ خوب است؟!!

تمام برگه های جهان سیاه شدند

برگرد

و بگذار آخرین ستاره مان

از پشت همین کاغذها

طلوع کند

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1387ساعت 13:26 توسط علی اکبر جعفر زاده |

سلام بر همه دوستان. تاخیرم را ببخشید. به علت دسترسی نداشتن به اینترنت دیر به دیر به روز می شوم. ان شاء الله بعد از فارغ شدن از امتحانات با شعر های جدیدی به روز می شوم.

و اما یک شعر :

از همان روز اول طبیعتش را به هم زدیم

وقتی خدا گندمش را کاشت

تو آن را برداشتی

و طبیعتش را به هم زدیم

حالا من از برداشت تو

به کاشت رسیدم

آنقدر

وقتی که حالا

پای تو به میان می آید

خیلی ها پا پس می کشند

حتی کدخدای دهمان

که بی نردبام

از بام های حیاط همسایه ها بالا می رود !!

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 18:54 توسط علی اکبر جعفر زاده |

از اینکه دیر به دیر به روز می شوم از دوستان عذر می خواهم. به خاطر خالی نبودن عریضه یک شعر از گذشته ها خیلی دور تقدیم به دوستان امیدوارم که خوشتون بیاد:

قول داده بود

دامنش را بر باد نمی دهد

لحظه پوچی حتی

بر بلندای دره ای ایستاده بود

و باد

از کنار تمام عریانی اش

می گذشت

آنسوتر

سایه هایی

که در کمین ماه

دندان تیز می کردند

آهسته نزدیک می آمدند

زن

در تمامی حادثه

سرخ شده بود

و کبودی اندامش

از تازیانه های هزار بوسه تبدار

خبر می داد

می اندیشید

به سقوطی آزاد

انگار که باد فریاد کشیده بود

تمام او را!!

***

قول داده بود

دامنش را بر باد نمی دهد

لحظه پوچی حتی!!

+ نوشته شده در جمعه سوم آبان 1387ساعت 17:53 توسط علی اکبر جعفر زاده |

ادعایی بود پوچ

فقط اینجا

پشت این پنجره

یک نفر عجیب

یک نفر غیر طبیعی عاشق است

حتی به شرط ناکامی

***

مادرم

خسارت اشک های نریخته ام را

از تو خواهد گرفت

و خواهد شکست

غرور شاعری را

که معتقد بود

قانون خطوط موازی

افول

خواهد

کرد

او

سیب های درخت را شمرده است

و دندان های تو را حتی

و هر روز

به سیب های نارس حیاط

اضافه می کند

و فردا که پاییز می شود

دامنی از سیب های نذری

میان همسایه ها

پخش خواهد کرد

تا

فراموش کند

شاید

فرزندش

تصاویر پشت آن پنجره را !!

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم شهریور 1387ساعت 17:48 توسط علی اکبر جعفر زاده |

سلام. دو تا کار جدید

بهار منم!

گل سنگت

او که توی دلش تمام آب های جهان

تکان می خورد از

کوچک ترین ناملایمات دل سنگت

آخ بهار!!!

چقدر نفسم تنگ می شود

وقتی دست هایت قفسم می شوند

و تنگ تر وقتی

دست هایم

لابه لای همین قفس

آزاد آزادند !!

کاش

کوچه ما هم آن شب آنقدر کش می آمد

تا

درفاصله رسیدن میوه هایت

آرام می گرفتم

کوچه آن شب شکست

و تو وارونه باریدی

و نفس هایم لای لب هایت شکوفه داد

وقتی آدم ها را

قسمت کرده اند

سهم من

-و تو را -

به من نداده اند

حالا که سهم سوم شخص مفرد دیگری

این فصل را فقط یک روز

سهم من باش

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت 14:24 توسط علی اکبر جعفر زاده |

چقدر چشم هایم بخار می کنند

وقتی برای دیدن یک کلاغ و کرکس

جیب هایم گوش های الاغی می شوند

که حتی در نرم ترین روز های بهار دلش شکسته است

که نمی تواند هزار تومان پیاده شود

و چقدر دلش برای کتیبه های کهنه تنگ می شود

و دلش می شکند

که نمی تواند هزار تومان پیاده شود

ما عقب مانده ایم یا دنیا ؟

- خب ما در دنیا و دنیا در ما

عقب مانده است

و ما با هم و بی هم به هم اضافه می شویم

پس تاریخ را فراموش کن!

خودت را زندگی کن!

بو بکش!

زندگی کن!

و بگذار که گل ها ترا تنفس کنند

زندگی - این ماشین لعنتی-

آنقدر مریض است

که به دنیا هم سرایت کرده است

یا آنقدر کند حرکت می کند

که مجبوری از او بگذری

یا آنقدرسریع

که حتی به گرد پایش هم نمی رسی

دنده هایش ، دنده هایت را خرد می کند!!

بیا بهترین گل واژه های دنیا را

روی لبانمان بریزیم

شاید زندگی به خودش برگردد

و بفهمد که ما را کجا پیاده کرده است

دیگر بس است

یک دندگی، یگ دندگی، یک دندگی!!

اصلا خودت بگو

برای دیدن یک کلاغ هزار تومان پیاده می شوی؟!

پس تاریخ را فراموش کن!

و بیا تا هنوز فرصت ها نمرده اند

همدیگر را بغل کنیم

و زندگی را در همان عقب ماندگی اش

رها

....

+ نوشته شده در شنبه نوزدهم مرداد 1387ساعت 14:26 توسط علی اکبر جعفر زاده |

عروسک !

شبیه تو، توی این کوچه ها زیاد است

آدم ها ی شیشه ای

عروسک های شیشه ای

با من بگو عروسک !

پیراهنت

بوی چند عطر غریب می دهد

و عروس کدام خیابانی

که تو را

شانه شانه بر زمین می کشند

هی می کشند

تا تب از تو بالا می آید

و مچاله می شوی

عروس شب آلوده شب گرد !

از حصار کدام تعلق

فرار می کنی

که این چنین تکذیب چشم هایت را

سر تکان می دهی؟!

چندمین ام من ؟ چندمین؟

دامن این دست ها

که بهار از آن روییده است کجا؟

دامنه ی این گناه کجا؟

من چشم هایم را می پوشم

و می نشینم

در انتظار بهاری که پشت همین فصل خوابیده است

او که زمین

پیش پایش کوچک است!

شبیه تو عروسک!

فراوان ، انتظار دامن دست هایم را کشیده اند

اما من،

تا پایان سردترین فصلت نشسته ام

تا شب

در حجله ماه

صبح شود!!

+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم تیر 1387ساعت 0:22 توسط علی اکبر جعفر زاده |